Postacie

niemiecki polityk i działacz chrześcijańskiej demokracji (CDU); w 1946 r. został pierwszym kanclerzem Republiki Federalnej Niemiec;  piastując to stanowisko do 1966 r. odegrał ogromną rolę w budowie państwowości Niemiec Zachodnich oraz w procesie powojennego pojednania niemiecko-francuskiego.

polski wojskowy i polityk, generał dywizji Polskich Sił Zbrojnych, dowódca Armii Polskiej w ZSRR oraz 2 Korpusu Polskiego. Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, następca prezydenta RP na uchodźstwie w latach 1950–1954,

przywódca palestyńskiego ruchu narodowowyzwoleńczego; od 1969 do 2004 r. był przywódcą Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP); w 1993 roku doprowadził do podpisania  izraelsko-palestyńskiego porozumienia w sprawie palestyńskiej autonomii w Strefie Gazy i w mieście Jerycho na Zachodnim Brzegu Jordanu, a w 1997 r. został prezydentem Autonomii Palestyńskiej; w 1994 r. wspólnie z premierem Izraela I. Rabinem i ministrem spraw zagranicznych Izraela - S. Peresem otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.

członek PPS, premier rządu polskiego na emigracji od 1944-1947

brytyjski polityk związany z Partią Pracy; w latach 1940-45 był członkiem rządu Winstona Churchilla; po II wojnie światowej - od 1945 do 1951 r. był premierem rządu brytyjskiego - jako premier w 1945 r. uczestniczył w konferencji poczdamskiej;

włoski polityk, twórca doktryny faszystowskiej, założyciel Fasci di Commbatimento w 1920r., Włoskiej Partii Faszystowskiej, organizator Marszu na Rzym w 1922r., premier Włoch w latach 1922- 1943r.

polski wojskowy i polityk wywodzący się z Legionów Polskich, dowódca I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki

angielski generał, głównodowodzący wojskami angielskimi na froncie afrykańskim, zastępca Eisenhowera w operacji włoskiej, a potem na froncie zachodnim od 1944r.

dowódca Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich wsławionej w bitwie pod Narwikiem

Jeden z założycieli Polskiej Partii Robotniczej w 1942r., przewodniczący Krajowej Rady Narodowej w 1944r., prezydent Polski w latach 1947- 1952, w latach 1948- 1956 I sekretarz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, zmarł w Moskwie podczas obrad XX Zjazdu Komunistycznej Partii ZSRR

latach 1966-82 był sekretarzem generalnym KP ZSRR;  okres jego rządów charakteryzował się stagnacją wewnętrzną państwa, postępującym kryzysem gospodarczym i zaostrzeniem walki z dysydentami; wdrożył doktrynę, nazwaną od jego nazwiska doktryną Breżniewa; stała się ona podstawą do interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji (1968 r.) i radzieckiej inwazji w Afganistanie (1979 r.).

w 1956 r. rozpoczął zwycięską rewolucję na Kubie, która w 1959 r. doprowadziła do obalenia Batisty; Fidel Castro objął stanowisko premiera i przeprowadził szereg reform wzorowanych na modelu sowieckim; przeprowadzona przez niego nacjonalizacja majątku amerykańskiego stała się przyczyną trwałego konfliktu komunistycznej Kuby ze Stanami Zjednoczonymi.

francuski generał, przeciwny kapitulacji Francji, założyciel i przywódca utworzonego w Anglii Komitetu Wolnych Francuzów w 1943r.

południowoamerykański rewolucjonista; urodził się i ukończył studia medyczne w Argentynie, ale w 1952 r. opuścił kraj i udał się na Kubę, gdzie w latach 1956-59 był jednym z głównych  współpracowników Fidela Castro; Che Guevara zdobył reputację zawodowego rewolucjonisty - w 1965 r. udał się do Konga, a następnie do Boliwii, gdzie zginął podczas nieudanej próby wywołania powstania boliwijskich chłopów.

amerykański admirał, głównodowodzący flotą amerykańską w czasie wojny na Pacyfiku 1941- 1945r.

- irański przywódca religijny (ajatollah); przeciwnik szacha Mohammada Rezy Pahlawiego; w latach 1978-79 z zagranicy przewodził rewolucji, która obaliła Pahlawiego; po powrocie do Iranu utworzył fundamentalistyczną republikę islamską, w której zapewnił sobie pełnię władzy

komendant AK Okręgu Warszawskiego, dowódca powstania warszawskiego

W 1956 r. na XX Zjeździe KPZR wygłosił referat, w którym potępił politykę Józefa Stalina; rozpoczął proces destalinizacji w Związku Radzieckim, dzięki któremu wielu więźniów politycznych odzyskało wolność; od 1956 do 1964 r. był premierem - za jego rządów miała miejsce próba zainstalowania na Kubie rakiet balistycznych, która przyczyniła się do wybuchu groźnego kryzysu kubańskiego.

Sekretarz Generalny KP ZSRR w latach 1954- 1964, w 1956 r. na XX Zjeździe KPZR wygłosił referat, w którym potępił politykę Józefa Stalina; rozpoczął proces destalinizacji w Związku Radzieckim, dzięki któremu wielu więźniów politycznych odzyskało wolność; od 1956 do 1964 r. był premierem - za jego rządów miała miejsce próba zainstalowania na Kubie rakiet balistycznych, która przyczyniła się do wybuchu groźnego kryzysu kubańskiego.

od maja 1940 do lipca 1945 r. był premierem brytyjskiego rządu i ministrem obrony; był gorącym zwolennikiem koalicji antyhitlerowskiej - w 1941 r. podpisał Kartę Atlantycką i  układ z ZSRR o sojuszu w wojnie przeciw III Rzeszy w 1942 oraz uczestniczył  w konferencjach Wielkiej Trójki w Teheranie, Jałcie i Poczdamie.