Postacie

Prefekt Galii, wódz rzymski, zwyciężył Attylę w bitwie na Polach Katalaunijskich w 451 r.

Wódz Wizygotów służących w armii rzymskiej, którego podwładni splądrowali Rzym w 410 r., było to pierwsze zdobycie Rzymu przez wojska germańskie

Król syryjski z dynastii Seleucydów, udzielił schronienia wygnanemu z Kartaginy Hannibalowi, wypowiedział wojnę Rzymowi w 192 p.n.e. i ją przegrał w 188 p.n.e.

Następca Hadriana i jego adoptowany syn, panujący w latach 138- 161 r., czwarty z tzw. pięciu cesarzy dobrych, kontynuował politykę swoich poprzedników, wzmacniania wewnętrznego imperium

Pierwszy cesarz wschodniorzymski w latach 395- 408 r. , syn Teodozjusza Wielkiego, brat Honoriusza pierwszego cesarza zachodniorzymskiego, zezwolił na rzeź Germanów w Konstantynopolu w 400 r.

Król hellenistycznego królestwa Pergamon w Azji Mniejszej, umierając w 133 p.n.e zapisał Rzymianom swoje państwo w spadku chcąc by jego poddani uniknęli wojny

Wódz Hunów, władca imperium, które obejmowało ziemie Europy Środkowej i miało dość płynne granice który narzucił Cesarstwu Zachodniorzymskiemu płacenie trybutu, został pokonany przez prefekta Galii Aecjusza w bitwie na Polach Katalaunijskich w 451 r., dwa lata później Attyla zmarł i państwo Hunów się rozpadło

Rzymscy senatorzy, którzy przygotowali spisek przeciwko Juliuszowi Cezarowi w 44 p.n.e., wyniku czego został on zamordowany a Rzymie zaczęła się nowa wojna domowa

Cesarz rzymski w latach 284- 305 r., zapoczątkował drugą fazę cesarstwa- dominat, wprowadził system tetrarchii czyli rządy czterech, reformami udało mu się stłumić kryzys wieku III w imperium rzymskim, zapoczątkował systemowe prześladowania chrześcijan

Mnich benedyktyński, który w 625 r. wyznaczył początek naszej ery czyli narodziny Chrystusa korelując je z założeniem miasta Rzym, pomylił się o około 4 lata

Trzeci o ostatni cesarz z dynastii flawijskiej, panujący w latach 81- 96 r., brat Tytusa, zamordowany przez własnych pretorianów

Królowa Kartaginy, która popełniła samobójstwo z miłości do Eneasza, który ją porzucił

Królewicz trojański, uznawany za protoplastę Rzymian

Trybun ludowy w 123 p.n.e., wnuk Scypiona Afrykańskiego, młodszy brat Tyberiusza Grakchusa, zwolennik reform gospodarczo- społecznych, członek stronnictwa popularów, zginął w 121 p.n.e.

Przywódca senackiego stronnictwa popularów, konsul w latach 107-99 p.n.e., reformator armii rzymskiej: wprowadził kohortę jako podstawową jednostkę taktyczną (około 600 ludzi), nabór powszechny ochotników, bez względu na ich sytuację materialną i wyposażanie ich na koszt państwa

Przyjaciel i współpracownik Oktawiana Augusta, protektor artystów, jego nazwisko do dnia dzisiejszego jest nazwą kogoś kto opiekuje się artystami

Lekarz rzymski żyjący w II wieku, nadworny lekarz Marka Aureliusza, jego traktaty medyczne były czytane i stosowane jeszcze w epoce nowożytnej

Uczestnik I triumwiratu z 60 p.n.e., pokonany przez Juliusza Cezara w II wojnie domowej pod Farsalos w 48 p.n.e. uciekł do Egiptu, gdzie został zamordowany na rozkaz króla Ptolemeusza XIII

Następca Trajan, trzeci tzw. pięciu dobrych cesarz, panujący w latach 117- 138 r., podjął decyzję o umacnianiu granic poprzez budowę limesów

Wódz kartagiński z czasów pierwszej wojny punickiej (264- 241 p.ne.), ojciec Hannibala