Postacie

Jeden z założycieli Polskiej Partii Robotniczej w 1942r., przewodniczący Krajowej Rady Narodowej w 1944r., prezydent Polski w latach 1947- 1952, w latach 1948- 1956 I sekretarz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, zmarł w Moskwie podczas obrad XX Zjazdu Komunistycznej Partii ZSRR

W 1956 r. na XX Zjeździe KPZR wygłosił referat, w którym potępił politykę Józefa Stalina; rozpoczął proces destalinizacji w Związku Radzieckim, dzięki któremu wielu więźniów politycznych odzyskało wolność; od 1956 do 1964 r. był premierem - za jego rządów miała miejsce próba zainstalowania na Kubie rakiet balistycznych, która przyczyniła się do wybuchu groźnego kryzysu kubańskiego.

Polski socjalista, po wojnie wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w której zajmował kierownicze stanowiska; doprowadził do połączenia Polskiej Partii Socjalistycznej i Polskiej Partii Robotniczej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą (grudzień 1948 r.) na warunkach podyktowanych przez komunistów; w latach 1948-71 był członkiem Biura Politycznego PZPR; dwukrotnie - w latach 1947-52 i 1954-70 był premierem rządu, a od 1970 do 1972 r. przewodniczącym Rady Państwa.

polski historyk, członek PZPR, potem działacz opozycyjny, jedna z kluczowych postaci w czasach rozmów Okrągłego Stołu

, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego w Katowicach, a od XII 1970 do IX 1980 r. piastował stanowisko I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR; wykorzystując kredyty zagraniczne dążył do modernizacji gospodarki bez zasadniczej zmiany systemu gospodarczego, co doprowadziło do ogromnego zadłużenia kraju, a w połowie lat 70-ych - do kryzysu gospodarczego i społecznego; w 1980 r. został usunięty ze stanowiska I sekretarza KC PZPR, a w 1981 r. z PZPR.

Polski komunista, członek PPR, potem PZPR, w 1951 r. został usunięty z PZPR, pozbawiony immunitetu poselskiego i uwięziony - w więzieniu przebywał do 1954 r. Kolejny zwrot w jego karierze politycznej nastąpił w wyniku wydarzeń poznańskiego czerwca 1956 r. - w sierpniu przywrócono mu prawa członkowskie PZPR,  a 21 października 1956 r. powierzono stanowisko I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR

w latach 1970-80 - premierem; w 1981 r. został obciążony współodpowiedzialnością za kryzys społeczno-gospodarczy i polityczny i wydalony z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; w 1992 r. został zamordowany wraz z żoną we własnym domu.

1981 r. został I sekretarzem Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a w 1985 został powołany na stanowiska przewodniczącego Rady Państwa oraz  premiera - jako premier podejmował próby umiarkowanych reform politycznych i gospodarczych i współorganizował obrady Okrągłego Stołu (1988 r.); w 1989 r. - po nowelizacji Konstytucji - został prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej; po wyborach prezydenckich w 1990 r. wycofał się z czynnego życia politycznego.

I sekretarz PZPR w latach 1980- 1981

pułkownik dyplomowany, w latach 1976-1981 szef Oddziału Planowania Strategicznego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego; od 1970 r. współpracownik CIA – przekazał CIA plany operacyjne Układu Warszawskiego oraz plan wprowadzenia stanu wojennego w Polsce; w listopadzie 1981 r. został ewakuowany przez CIA do Stanów Zjednoczonych; w maju 1984 r. Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego skazał go zaocznie na karę śmierci (w 1989 r. wyrok zamieniono na karę 25 lat więzienia, a w 1995 r. uchylono). 

członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; wkrótce jednak przyjął krytyczne stanowisko wobec linii politycznej partii - był współautorem (wspólnie z Karolem Modzelewskim) Listu otwartego do członków Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; za swoje przekonania polityczne był kilkakrotnie więziony, a po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 r. - internowany. Wkrótce Jacek Kuroń związał się z opozycją - był współorganizatorem i działaczem utworzonego w 1976 r. Komitetu Obrony Robotników (KOR), w latach 1980-81 był doradcą władz krajowych Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, a w 1989 r. jednym z czołowych uczestników obrad Okrągłego Stołu; w latach 1989-90 i 1992-93 sprawował funkcję ministra pracy i polityki socjalnej.

1980 r. został przewodniczącym komisji ekspertów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej, a w roku 1989 jednym z kluczowych uczestników Okrągłego Stołu; po wyborach czerwcowych został pierwszym niekomunistycznym premierem polskiego rządu i funkcję tę sprawował od sierpnia 1989 do grudnia 1990; współorganizował Unię Demokratyczną i Unię Wolność

publicysta i działacz polityczny; uczestnik protestów studenckich w marcu 1968 - za udział w nich był więziony od1968 do 1969 r.; od 1977 r. działał w Komitecie Obrony Robotników (KOR), za swoją działalność opozycyjną był kilkakrotnie więziony; w 1989 r. uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, w latach 1989-91 był posłem na sejm, a od 1989 r. jest redaktorem naczelnym „Gazety Wyborczej”.

wszedł w skład Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej jako jego wicepremier i minister reform rolnych; włączył się do walki o kształt ustrojowy Polski jako lider legalnej opozycji antykomunistycznej – był współzałożycielem Polskiego Stronnictwa Ludowego, jego wiceprezesem, a następnie prezesem; po przegranych w wyniku fałszerstw wyborach do Sejmu Ustawodawczego w obawie przed aresztowaniem wyjechał do Stanów Zjednoczonych; do śmierci w 1966 r. aktywnie działał w emigracyjnym Polskim Stronnictwie Ludowym.

w latach 1944-1947 – minister przemysłu, a w latach 1947-1949 – przemysłu i handlu; ponadto w latach 1948-1954 przewodniczył Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego; kierując resortami gospodarczymi, konsekwentnie wdrażał w Polsce sowiecki model gospodarki opartej na centralnym zarządzaniu i uspołecznionej własności środków produkcji – m.in. był autorem ustawy o nacjonalizacji przemysłu oraz programu „bitwy o handel” i przymusowej kolektywizacji rolnictwa.

1979 r. założył pierwszą antykomunistyczną partię polityczną o nazwie Konfederacja Polski Niepodległej; za swoją działalność polityczną był kilkakrotnie więziony; w latach 1991-97 był posłem na sejm.

historyk i działacz polityczny; w latach 1957-64 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z której został usunięty za ogłoszenie wspólnie z Jackiem Kuroniem Listu otwartego do członków PZPR; w latach 1981-81 był rzecznikiem prasowym Krajowej Komisji Porozumiewawczej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”; za działalność opozycyjną był kilkakrotnie więziony;

d marca do października 1956 r. –I sekretarz KC PZPR

27 VII 1944 r. został komendantem głównym organizacji „Nie”, a po upadku powstania warszawskiego i udaniu się do niewoli gen. Tadeusza Komorowskiego został ostatnim dowódcą Armii Krajowej; 19 I 1945 r. wydał rozkaz o rozwiązaniu Armii Krajowej; w III 1945 r. został podstępnie aresztowany przez NKWD, a następnie w Moskwie w tzw. procesie szesnastu skazany na 10 lat więzienia; zmarł w 1946 r. w więzieniu.

w 1944 r. wszedł w skład Krajowej Rady Narodowej oraz objął funkcję przewodniczącego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, którą łączył ze stanowiskami szefa resortu spraw zagranicznych, szefa resortu rolnictwa i szefa resortu reform rolnych; następnie 31 XII 1944 r. objął funkcję premiera Rządu Tymczasowego, a w czerwcu 1945 r. - premiera Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej