Postacie

niemiecki polityk i działacz chrześcijańskiej demokracji (CDU); w 1946 r. został pierwszym kanclerzem Republiki Federalnej Niemiec;  piastując to stanowisko do 1966 r. odegrał ogromną rolę w budowie państwowości Niemiec Zachodnich oraz w procesie powojennego pojednania niemiecko-francuskiego.

przywódca palestyńskiego ruchu narodowowyzwoleńczego; od 1969 do 2004 r. był przywódcą Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP); w 1993 roku doprowadził do podpisania  izraelsko-palestyńskiego porozumienia w sprawie palestyńskiej autonomii w Strefie Gazy i w mieście Jerycho na Zachodnim Brzegu Jordanu, a w 1997 r. został prezydentem Autonomii Palestyńskiej; w 1994 r. wspólnie z premierem Izraela I. Rabinem i ministrem spraw zagranicznych Izraela - S. Peresem otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.

brytyjski polityk związany z Partią Pracy; w latach 1940-45 był członkiem rządu Winstona Churchilla; po II wojnie światowej - od 1945 do 1951 r. był premierem rządu brytyjskiego - jako premier w 1945 r. uczestniczył w konferencji poczdamskiej;

latach 1966-82 był sekretarzem generalnym KP ZSRR;  okres jego rządów charakteryzował się stagnacją wewnętrzną państwa, postępującym kryzysem gospodarczym i zaostrzeniem walki z dysydentami; wdrożył doktrynę, nazwaną od jego nazwiska doktryną Breżniewa; stała się ona podstawą do interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji (1968 r.) i radzieckiej inwazji w Afganistanie (1979 r.).

w 1956 r. rozpoczął zwycięską rewolucję na Kubie, która w 1959 r. doprowadziła do obalenia Batisty; Fidel Castro objął stanowisko premiera i przeprowadził szereg reform wzorowanych na modelu sowieckim; przeprowadzona przez niego nacjonalizacja majątku amerykańskiego stała się przyczyną trwałego konfliktu komunistycznej Kuby ze Stanami Zjednoczonymi.

południowoamerykański rewolucjonista; urodził się i ukończył studia medyczne w Argentynie, ale w 1952 r. opuścił kraj i udał się na Kubę, gdzie w latach 1956-59 był jednym z głównych  współpracowników Fidela Castro; Che Guevara zdobył reputację zawodowego rewolucjonisty - w 1965 r. udał się do Konga, a następnie do Boliwii, gdzie zginął podczas nieudanej próby wywołania powstania boliwijskich chłopów.

- irański przywódca religijny (ajatollah); przeciwnik szacha Mohammada Rezy Pahlawiego; w latach 1978-79 z zagranicy przewodził rewolucji, która obaliła Pahlawiego; po powrocie do Iranu utworzył fundamentalistyczną republikę islamską, w której zapewnił sobie pełnię władzy

Sekretarz Generalny KP ZSRR w latach 1954- 1964, w 1956 r. na XX Zjeździe KPZR wygłosił referat, w którym potępił politykę Józefa Stalina; rozpoczął proces destalinizacji w Związku Radzieckim, dzięki któremu wielu więźniów politycznych odzyskało wolność; od 1956 do 1964 r. był premierem - za jego rządów miała miejsce próba zainstalowania na Kubie rakiet balistycznych, która przyczyniła się do wybuchu groźnego kryzysu kubańskiego.

od maja 1940 do lipca 1945 r. był premierem brytyjskiego rządu i ministrem obrony; był gorącym zwolennikiem koalicji antyhitlerowskiej - w 1941 r. podpisał Kartę Atlantycką i  układ z ZSRR o sojuszu w wojnie przeciw III Rzeszy w 1942 oraz uczestniczył  w konferencjach Wielkiej Trójki w Teheranie, Jałcie i Poczdamie.

chiński polityk; przywódca Kuomintangu, czynnie zwalczał komunistów, ale w obliczu najazdu japońskiego musiał nawiązać z nimi współpracę w 1937r., po klęsce Japonii walczył przeciwko komunistom w latach 1945- 1949, po zwycięstwie komunistów wycofał się wraz z całym Kuomintangiem na Tajwan, gdzie ogłosił powstanie Republiki Chin, której był prezydentem do śmierci w 1975r.

w latach 1963-68 był I sekretarzem Komunistycznej Partii Słowacji, a w latach 1968-69 I sekretarzem Komunistycznej Partii Czechosłowacji; w 1968 r. rozpoczął kampanię liberalizacji nazwaną praską wiosnę,  która została przerwana interwencją wojsk Układu Warszawskiego, w wyniku której został aresztowany i wywieziony do Związku Radzieckiego

radziecki kosmonauta; 12 IV 1961 r. jako pierwszy człowiek na pokładzie statku kosmicznego Wostok 1 dokonał okrążenia Ziemi w przestrzeni kosmicznej; zginął w 1961 r. podczas lotu treningowego.

polityk indyjski, twórca doktryny o walce politycznej bez stosowania przemocy, od 1914r. stał na czele Indyjskiego Kongresu Narodowego, miał duży wpływ na uwolnienie Indii spod panowania brytyjskiego

Wietnamski działacz komunistyczny, po wybuchu II wojny światowej wrócił do Wietnamu, gdzie założył organizację Viet Minh (Liga Niepodległości Wietnamu), której celem była walka z francuskimi kolonistami i japońskimi okupantami kraju; w dniu kapitulacji Japonii 2 IX 1945 r. Ho Chi Minh ogłosił powstanie niepodległej Demokratycznej Republiki Wietnamu (DRW), co doprowadziło do wybuchu tzw. wojny indochińskiej z Francją, zakończonej w 1954 r. podziałem Indochin wzdłuż 17 równoleżnika na prozachodnią Republikę Wietnamu oraz komunistyczną Demokratyczną Republikę Wietnamu (DRW)

Polityk amerykański, w 1960 r. jako kandydat Partii Demokratycznej wygrał wybory i został prezydentem Stanów Zjednoczonych; jako prezydent w 1961 r. zainicjował program rozwoju krajów Ameryki Łacińskiej - tzw. Sojusz dla Postępu; w polityce zagranicznej dążył do zahamowania wyścigu zbrojeń i przeciwstawiał się umacnianiu wpływów Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich na świecie - w 1961 r. przeprowadził nieudaną inwazję w Zatoce Świń na Kubie, a w 1963 r. doprowadził do wycofania radzieckich rakiet z Kuby; zginął w zamachu przeprowadzonym 22 XI 1963 r. w Dallas.

Pólnocnokoreański polityk, w 1934 r. stanął na czele Koreańskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej; w 1945 r. jako oficer Armii Czerwonej uczestniczył w wyzwalaniu Korei spod okupacji japońskiej; po wojnie został  pierwszym sekretarzem Komunistycznej Partii Korei; w 1948 r. proklamował Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną i objął funkcję premiera; w czasie wojny koreańskiej ()1950-53) dowodził komunistycznymi wojskami północnokoreańskimi, a po jej zakończeniu ustanowił w KRLD dyktaturę - wprowadził kult własnej osoby jako Wielkiego Wodza, społeczeństwu narzucił całkowitą i totalitarną kontrolę, a kraj całkowicie odizolował od zagranicy.

amerykański kaznodzieja i bojownik o prawa człowieka; King był duchownym Kościoła baptystów i przywódcą chrześcijańskich Murzynów w USA; swoje życie poświęcił walce z segregacją rasową i zasłynął jako symbol walki na rzecz integracji i równouprawnienia rasowego; w 1955 r. zorganizował roczny bojkot firmy autobusowej, która stosowała segregację rasową, był współorganizatorem tzw. marszu na Waszyngton (1963 r.), żądającego wprowadzenia równości rasowej; w 1964 r. został laureatem Pokojowej Nagrody Nobla; w 1968 r. został zamordowany w Memphis przez białego rasistę.  

Amerykański generał, był dowódcą sił zbrojnych USA na Dalekim Wschodzie, i 2 IX 1945 r. na pokładzie pancernika Missouri przyjął kapitulację Japonii; po zakończeniu wojny był naczelnym dowódcą alianckich sił okupacyjnych w Japonii, a w 1950 r. dowódcą wojsk amerykańskich walczących pod flagą ONZ w wojnie koreańskiej.

chiński przywódca polityczny, uczestniczył w zjeździe założycielskim Komunistycznej Partii Chin; po załamaniu się współpracy komunistów z Kuomintangiem w 1927 r. wywołał powstanie chłopskie w prowincji Hunan, a podczas Wielkiego Marszu został faktycznym przywódcą KPCh; po wojnie pokonał siły Kuomintangu i w 1949 r. proklamował powstanie Chińskiej Republiki Ludowej; w ChRL wprowadził autokratycznej formy rządów i ugruntował kult własnej osoby

amerykański generał i polityk; podczas II wojny światowej był szefem sztabu amerykańskich sił lądowych; po zakończeniu wojny - jako sekretarza stanu, a następnie sekretarza obrony - był współautorem tzw. doktryny Trumana oraz planu pomocy dla Europy, zwanego od jego nazwiska planem Marshalla; w 1953 r. został Laureatem Pokojowej Nagrody Nobla.