Postacie

niemiecki polityk i działacz chrześcijańskiej demokracji (CDU); w 1946 r. został pierwszym kanclerzem Republiki Federalnej Niemiec;  piastując to stanowisko do 1966 r. odegrał ogromną rolę w budowie państwowości Niemiec Zachodnich oraz w procesie powojennego pojednania niemiecko-francuskiego.

przywódca palestyńskiego ruchu narodowowyzwoleńczego; od 1969 do 2004 r. był przywódcą Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP); w 1993 roku doprowadził do podpisania  izraelsko-palestyńskiego porozumienia w sprawie palestyńskiej autonomii w Strefie Gazy i w mieście Jerycho na Zachodnim Brzegu Jordanu, a w 1997 r. został prezydentem Autonomii Palestyńskiej; w 1994 r. wspólnie z premierem Izraela I. Rabinem i ministrem spraw zagranicznych Izraela - S. Peresem otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.

brytyjski polityk związany z Partią Pracy; w latach 1940-45 był członkiem rządu Winstona Churchilla; po II wojnie światowej - od 1945 do 1951 r. był premierem rządu brytyjskiego - jako premier w 1945 r. uczestniczył w konferencji poczdamskiej;

Jeden z założycieli Polskiej Partii Robotniczej w 1942r., przewodniczący Krajowej Rady Narodowej w 1944r., prezydent Polski w latach 1947- 1952, w latach 1948- 1956 I sekretarz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, zmarł w Moskwie podczas obrad XX Zjazdu Komunistycznej Partii ZSRR

latach 1966-82 był sekretarzem generalnym KP ZSRR;  okres jego rządów charakteryzował się stagnacją wewnętrzną państwa, postępującym kryzysem gospodarczym i zaostrzeniem walki z dysydentami; wdrożył doktrynę, nazwaną od jego nazwiska doktryną Breżniewa; stała się ona podstawą do interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji (1968 r.) i radzieckiej inwazji w Afganistanie (1979 r.).

w 1956 r. rozpoczął zwycięską rewolucję na Kubie, która w 1959 r. doprowadziła do obalenia Batisty; Fidel Castro objął stanowisko premiera i przeprowadził szereg reform wzorowanych na modelu sowieckim; przeprowadzona przez niego nacjonalizacja majątku amerykańskiego stała się przyczyną trwałego konfliktu komunistycznej Kuby ze Stanami Zjednoczonymi.

południowoamerykański rewolucjonista; urodził się i ukończył studia medyczne w Argentynie, ale w 1952 r. opuścił kraj i udał się na Kubę, gdzie w latach 1956-59 był jednym z głównych  współpracowników Fidela Castro; Che Guevara zdobył reputację zawodowego rewolucjonisty - w 1965 r. udał się do Konga, a następnie do Boliwii, gdzie zginął podczas nieudanej próby wywołania powstania boliwijskich chłopów.

- irański przywódca religijny (ajatollah); przeciwnik szacha Mohammada Rezy Pahlawiego; w latach 1978-79 z zagranicy przewodził rewolucji, która obaliła Pahlawiego; po powrocie do Iranu utworzył fundamentalistyczną republikę islamską, w której zapewnił sobie pełnię władzy

W 1956 r. na XX Zjeździe KPZR wygłosił referat, w którym potępił politykę Józefa Stalina; rozpoczął proces destalinizacji w Związku Radzieckim, dzięki któremu wielu więźniów politycznych odzyskało wolność; od 1956 do 1964 r. był premierem - za jego rządów miała miejsce próba zainstalowania na Kubie rakiet balistycznych, która przyczyniła się do wybuchu groźnego kryzysu kubańskiego.

Sekretarz Generalny KP ZSRR w latach 1954- 1964, w 1956 r. na XX Zjeździe KPZR wygłosił referat, w którym potępił politykę Józefa Stalina; rozpoczął proces destalinizacji w Związku Radzieckim, dzięki któremu wielu więźniów politycznych odzyskało wolność; od 1956 do 1964 r. był premierem - za jego rządów miała miejsce próba zainstalowania na Kubie rakiet balistycznych, która przyczyniła się do wybuchu groźnego kryzysu kubańskiego.

od maja 1940 do lipca 1945 r. był premierem brytyjskiego rządu i ministrem obrony; był gorącym zwolennikiem koalicji antyhitlerowskiej - w 1941 r. podpisał Kartę Atlantycką i  układ z ZSRR o sojuszu w wojnie przeciw III Rzeszy w 1942 oraz uczestniczył  w konferencjach Wielkiej Trójki w Teheranie, Jałcie i Poczdamie.

Polski socjalista, po wojnie wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w której zajmował kierownicze stanowiska; doprowadził do połączenia Polskiej Partii Socjalistycznej i Polskiej Partii Robotniczej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą (grudzień 1948 r.) na warunkach podyktowanych przez komunistów; w latach 1948-71 był członkiem Biura Politycznego PZPR; dwukrotnie - w latach 1947-52 i 1954-70 był premierem rządu, a od 1970 do 1972 r. przewodniczącym Rady Państwa.

chiński polityk; przywódca Kuomintangu, czynnie zwalczał komunistów, ale w obliczu najazdu japońskiego musiał nawiązać z nimi współpracę w 1937r., po klęsce Japonii walczył przeciwko komunistom w latach 1945- 1949, po zwycięstwie komunistów wycofał się wraz z całym Kuomintangiem na Tajwan, gdzie ogłosił powstanie Republiki Chin, której był prezydentem do śmierci w 1975r.

w latach 1963-68 był I sekretarzem Komunistycznej Partii Słowacji, a w latach 1968-69 I sekretarzem Komunistycznej Partii Czechosłowacji; w 1968 r. rozpoczął kampanię liberalizacji nazwaną praską wiosnę,  która została przerwana interwencją wojsk Układu Warszawskiego, w wyniku której został aresztowany i wywieziony do Związku Radzieckiego

radziecki kosmonauta; 12 IV 1961 r. jako pierwszy człowiek na pokładzie statku kosmicznego Wostok 1 dokonał okrążenia Ziemi w przestrzeni kosmicznej; zginął w 1961 r. podczas lotu treningowego.

polityk indyjski, twórca doktryny o walce politycznej bez stosowania przemocy, od 1914r. stał na czele Indyjskiego Kongresu Narodowego, miał duży wpływ na uwolnienie Indii spod panowania brytyjskiego

polski historyk, członek PZPR, potem działacz opozycyjny, jedna z kluczowych postaci w czasach rozmów Okrągłego Stołu

, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego w Katowicach, a od XII 1970 do IX 1980 r. piastował stanowisko I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR; wykorzystując kredyty zagraniczne dążył do modernizacji gospodarki bez zasadniczej zmiany systemu gospodarczego, co doprowadziło do ogromnego zadłużenia kraju, a w połowie lat 70-ych - do kryzysu gospodarczego i społecznego; w 1980 r. został usunięty ze stanowiska I sekretarza KC PZPR, a w 1981 r. z PZPR.

Polski komunista, członek PPR, potem PZPR, w 1951 r. został usunięty z PZPR, pozbawiony immunitetu poselskiego i uwięziony - w więzieniu przebywał do 1954 r. Kolejny zwrot w jego karierze politycznej nastąpił w wyniku wydarzeń poznańskiego czerwca 1956 r. - w sierpniu przywrócono mu prawa członkowskie PZPR,  a 21 października 1956 r. powierzono stanowisko I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR

Wietnamski działacz komunistyczny, po wybuchu II wojny światowej wrócił do Wietnamu, gdzie założył organizację Viet Minh (Liga Niepodległości Wietnamu), której celem była walka z francuskimi kolonistami i japońskimi okupantami kraju; w dniu kapitulacji Japonii 2 IX 1945 r. Ho Chi Minh ogłosił powstanie niepodległej Demokratycznej Republiki Wietnamu (DRW), co doprowadziło do wybuchu tzw. wojny indochińskiej z Francją, zakończonej w 1954 r. podziałem Indochin wzdłuż 17 równoleżnika na prozachodnią Republikę Wietnamu oraz komunistyczną Demokratyczną Republikę Wietnamu (DRW)