STAROŻYTNY EGIPT

OKRES WCZESNODYNASTYCZNY 3100 p.n.e. – 2640 p.n.e.

Okres ten rozpoczął się od zjednoczenia dwóch państw egipskich, Górnego i Dolnego Egiptu przez faraona Narmera. Dokładnie nie wiadomo, jaki był zasięg poszczególnych państw, w większości panuje jednak opinia, że Dolny Egipt pokrywa się z dzisiejszą deltą Nilu, Górny Egipt natomiast to była dolina Nilu. Nazwa egipskich władców- faraon pochodzi od słowa „per- aa" co znaczy wysoki dom. Wtedy też to najprawdopodobniej Egipt podzielono administracyjnie na nomy, na czele których stali nomarchowie.

Paleta Narmera

Stare Państwo Egipskie 2650 p.n.e. – 2150 p.n.e.

W zakresie kultury Stare Państwo nie ma sobie równych wśród późniejszych okresów egipskich. Wiele dzieł sztuki, które wtedy powstały nie znalazły naśladowców w epokach późniejszych. W okresie Starego Państwa faraon III dynastii Dżoser rozkazał swemu nadwornemu architektowi wybudować dla siebie grobowiec. Imhotep postanowił wybudować grób zupełnie różny od dotychczas budowanych grobów mastabowych. Kładąc kilka warstw kamieni na siebie Imhotep wybudował pierwszą piramidę, tzw. Piramidę Schodkową zbudowaną całkowicie z cegły. W czasach Egiptu wczesnodynastycznego i Egiptu Starego stolicą państwa było miasto Memfis, a ponieważ Egipcjanie wierzyli, że żywi nie mogą mieszkać z martwymi, ale potrzebne im są takie same warunki jak żywym, stworzono NEKROPOLIE, czyli miasta zmarłych na zachodniej stronie rzeki. Nekropolią, dla okresu wczesnodynastycznego była Sakkara, dla okresu Starego Państwa - Giza.

Piramida schodkowa w Sakkarze

Piramidy w Gizie

Największa piramida egipska została zbudowana w Gizie przez króla CHUFU (Cheopsa) – tzw. Wielka Piramida. Mniejsza należy do jego syna CHAFRE (Chefrena), a najmniejsza do faraona MENKAU – RE (Mykerinosa), wnuka Chufu. Piramidy, w starożytności, były wyłożone polerowanymi blokami marmuru, a wierzchołek piramidy był wyłożony złotem, aby odbijał światło słoneczne. W ten sposób ich blask był widoczny z daleka. Wielkim problemem dla budowniczych piramid była sprawa ukrycia komory grobowej faraona. Według wierzeń egipskich człowiek może odrodzić się na tamtym świecie, jeżeli zachowa się jego powłokę zewnętrzną (bowiem ciało „ba" i dusza „ka" nie mogą być oddzielnie). Dlatego też egipski ceremoniał pogrzebowy był bardzo skomplikowany. Ciało po śmierci było przejmowane przez ludzi, którzy kamiennym nożem rozcinali brzuch, wyjmowali wnętrzności i wsadzali je do specjalnych naczyń zwanych kanopami. Następnie kamiennym hakiem przez lewą dziurkę od nosa wyjmowano mózg. Potem na 70 dni wsadzano ciało do specjalnego basenu wypełnionego sodą, aby się zupełnie odwodniło. Później ciało wypełniano pakułami bądź trocinami, zaszywano, a następnie przechodzono do właściwego balsamowania, czyli owijania zwłok bandażami moczonymi w substancji, której dokładnego składu do dzisiaj uczonym nie udało się ustalić. Dodatkowym wymogiem, który miał gwarantować szczęście zmarłego było wyposażenie go we wszystkie sprzęty, którymi posługiwał się za życia. To jest właśnie powodem składania do grobu garnków, łóżek oraz maleńkich figurek ludzi, które nosiły nazwę uszepti i miały w zaświatach spełniać rolę sług. Groby bogaczów, w tym faraonów, były w sposób wymyślny zabezpieczane przed okradzeniem i zbezczeszczeniem. Zniszczenie mumii uniemożliwiało bowiem życie w zaświatach. Ostatnim panującym z okresu Starego Państwa był far