31. Imperializm niemiecki

LEKCJA NR 31. IMPERIALIZM NIEMIECKI

Polityka imperialna Cesarstwa swe początki ma w okresie rządów kanclerza Otto von Bismarcka. Celem polityki niemieckiej stało się uzyskanie statusu mocarstwa światowego. Politykę kolonialną Niemiec określano mianem Weltpolitik (polityki światowej). Była to jednak spóźniona reakcja Cesarstwa Niemieckiego, gdyż większość kolonii została już wcześniej rozdzielona między inne kraje europejskie, w szczególności przez Wielką Brytanię i Francję. Mimo tego Niemcy nie składali broni, postanowili zmusić kraje imperialne do przeprowadzenie nowego podziału kolonialnego świata. Ich polityka zagraniczna skoncentrowana była w 3 różnych kierunkach:

• Daleki Wschód- Głównym celem polityki zagranicznej było opanowanie rynku chińskiego. W 1897 roku zamordowano kilku niemieckich zakonników, co spowodowało, że Armia Cesarstwa Niemieckiego wylądowała na przylądku Jiaozhou. W efekcie tych działań, a także słabości rządu chińskiego w 1898 roku zawarto układ na mocy którego, Niemcy otrzymali w dzierżawę na 99 lat przylądek Jiaozhou wraz z przylegającym wybrzeżem o powierzchni 501 km² z około 35 tysiącami mieszkańców.

• Bliski Wschód- Ważnym terenem ekspansji na tym terenie było Imperium osmańskie.

W 1899 roku Niemcy otrzymali koncesję od rządu tureckiego na budowę linii kolejowej Berlin-Bagdad, co zagrażało wpływom niemieckim w tym regionie.

Przebieg kolei Berlin- Bagdad

• Afryka -Spośród niemieckich zdobyczy kolonialnych najważniejsze znaczenie strategiczno-polityczne i gospodarcze miały kolonie w Afryce Do głównych zdobyczy na tym terenie należały: Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia, Niemiecka Afryka Wschodnia, Togoland, a także Kamerun Niemiecki.