10. Francja w XX-leciu międzywojennym
LEKCJA NR 10. FRANCJA W XX- LECIU MIĘDZYWOJENNYM
Francja wyszła z I wojny światowej bardzo osłabiona pod względem politycznym, jak również zrujnowana gospodarczo, ponieważ 4 lata wojny toczyły się na jej północnym, najbardziej uprzemysłowionym terytorium. Dlatego właśnie na konferencji paryskiej starała się zrobić wszystko, aby zmusić Niemcy do finansowego zadośćuczynienia. Francję na kongresie reprezentował George Clemenceau („Tygrys”). W 1920r., wobec pogłębiającego się kryzysu, 3 polityków utworzyło tzw. Blok Narodowy: Aristide Briand, G. Clemenceau i Aleksander Millerande. Przez następne lata wymieniali między sobą urząd premiera, prezydenta i ministra spraw zagranicznych.
G. Clemenceau A. Briand A. Millerande
W I 1923r., kiedy Francja bezskutecznie starała się nakłonić Niemcy do spłaty zaległych rat kontrybucji wojennej, wojska francusko- belgijskie zdecydowały się na wkroczenie do Zagłębia Ruhry i jego okupację. Przyczyniło się to do takiego wielkiego kryzysu politycznego w Europie, że o mało co nie doszło do wojny. Latem 1923r. ministrem spraw zagranicznych został mianowany Aristide Briand, który rozpoczął tzw. politykę uspokojenia w stosunku do Niemiec. Jednocześnie jesienią 1923r. ministrem spraw zagranicznych Republiki Weimarskiej został Gustaw Stresemann, który również uznał, że Niemcy powinni dobrze zareagować na francuską politykę odprężenia.
Karykatura Aristide Briand, Austen Chamberlain, Gustaw Stresemann w Locarno
W efekcie w 1925r. Niemcy i Francja podpisały w Locarno traktaty reńskie, na mocy których zatwierdzona została zachodnia granica Niemiec. W XX-leciu poważnym problemem dla Francuzów była sprawa kolonii.
W latach 1923-26 zwalczała powstanie Druzów w Syrii (sekta religijna, uważana za pierwszych terrorystów), jak również zwalczali bezskutecznie powstanie Riffów w Maroku.
W 1928r. Aristide Briand wspólnie z amerykańskim politykiem, Peterem Kelloggiem, stworzyli koncepcję wyrzeczenia się przemocy w stosunkach międzynarodowych. Ten pakt został ratyfikowany przez 11 państw w Europie (w tym Polska). Za ten pakt otrzymali w 1929r. Pokojową Nagrodę Nobla.
Państwa członkowskie paktu Brianda- Kellogga
W 1929r. Francję dotknął kryzys. Pogarszająca się gospodarka spowodowała polaryzację nastrojów społecznych. Z jednej strony wzrosła liczba sympatyków faszystów, a z drugiej komunistów.
W 1935r. zgodnie z dyrektywą Kominternu we Francji utworzył się Front Ludowy, w składzie którego znaleźli się socjaliści, socjaldemokraci i komuniści. W 1936r. Front Ludowy wygrał wybory i premierem został Leon Blum. Jego rząd wprowadził natychmiast 8-godzinny dzień pracy, podwyższył pensje, zamrażając jednocześnie czynsze. Wszystkie te reformy nie miały jednak podstaw w finansowym i gospodarczym stanie państwa, dlatego też w ciągu kilku następnych miesięcy nasilił się kryzys. W efekcie w 1937r. Front Ludowy musiał się podać do dymisji. Rozpisano nowe wybory i władzę przejęli konserwatyści. Premierem został Eduard Daladier. W polityce zagranicznej jego rząd koncentrował się na uniknięciu wojny za wszelką cenę. Jednym ze sposobów była tzw. polityka appeasementu, czyli niezaangażowania, która w praktyce została po raz pierwszy zastosowana wobec wojny domowej w Hiszpanii.